ศึกดวลเป้า

ศึกดวลเป้าตัดทุกอย่างที่ไม่จำเป็นออกจนเหลือแค่ปฏิกิริยา เป้าจะโผล่ขึ้นมาในกรอบเวลาสั้นมากแล้วหายไป ถ้ามือช้ากว่าครึ่งวินาทีก็ถือว่าพลาดแล้ว ไม่มีการสะสมพลัง ไม่มีอาวุธให้เลือก มีแต่กดทันหรือไม่ทัน

ความยากที่แท้จริงไม่ใช่ความเร็ว แต่เป็นการไม่ตื่นตกใจ เกมชอบสอดร่างลวงเข้ามาปนในกลุ่มที่กำลังขยับ ยิ่งเล่นนาน ความอยากกดทุกอย่างที่วูบผ่านสายตาก็ยิ่งสูง คนที่ไปได้ไกลคือคนที่ยอมปล่อยสิ่งที่ยังไม่ชัด แล้วรอเฟรมถัดไปแทนการกดเผื่อไว้ก่อน

หน้าจอของใบนี้โล่งจนแทบไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่ต้องกด ไม่มีเนื้อเรื่อง ไม่มีแผนที่ ไม่มีของสะสม ความว่างนั้นแหละคือจุดขาย เพราะมันทำให้เปิดคั่นระหว่างเกมหนัก ๆ ได้โดยไม่ต้องปรับอารมณ์ กดจบแล้วกลับไปทำอย่างอื่นต่อได้ทันที